لنگرگاه عشق

 خنده زد و گفت:

                              ای دریغ

                                        دیگر بهار رفته نمی آید

گفتم:پرنده؟

گفت:

        اینجا پرنده نیست

                    اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست

گفتم:

      درون چشم تو دیگر.....؟

گفت:

                 هرگز نشان ز باده مستی دهنده نیست

                ا ینجا بجز سکوت سکوتی گزنده نیست

می روم خسته و افسرده و زار

                            سوی منزلگه دیرینه خویش

به خدا می برم از شهر شما

                             دل شوریده و دیوانه خویش

می برم،تا که در آن نقطه دور

                              شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

                              زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

                               ز تو ،ای جلوه امید محال

می برم زنده به گورش سازم

                                تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد،می رقصد اشک

                                آه،بگذارکه بگریزم من

از تو،ای چشمه جوشان گناه

                                 شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه شادی بودم

                                دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم،صد افسوس

                                که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

                                می روم،خنده به لب،خونین دل

می روم از دل من دست بدار

                                 ای امید عبث بی حاصل

لبخند زدی و آسمان آبی شد

شبهای قشنگ مهر مهتابی شد

پروانه پس از تولدت زیبایت

تا آخر عمر غرق بی تابی شد

وقتی خداوند معلم ِ کلاس اول بود

الفبا را با

"ع" و "ش" و "ق" شروع میکرد....

آن کلاغی که پرید

ازفراز سر ما

و فرو رفت در اندیشه آشفته ابری ولگرد

و صدایش همچون نیزه کوتاهی پهنای افق راپیمود

خبر ما را با خود خواهد بردبه شهر

همه می دانند

همه می دانند

که من و تو ار آن روزنه سر عبوس

باغ را دیدیم

و از آن شاخه بازیگر دور از دست

سیب را چیدیم

همه می ترسند

همه می ترسند اما من و تو

به چراغ و آب و آیینه پیوستیم

و نترسیدیم

سخن از پیوند سست دو نام

و هماغوشی در اوراق کهنه یک در دفتر نیست

سخن از گیسوی خوشبخت من است

با شقایق های سوخته بوسه تو.....

با هزارو یک ترفند.....

شاخه گلی مصنوعی را

در میان گل های شاداب گلدانت

پنهان کردم

وبر دفتر خاطراتت نوشتم

تو را دوست خواهم داشت

تا زمانی که آخرین گل پژمرده شود

وقتی نیستی ، همه کس وهمه چیز

برای من بیش ازنیستی ، بیش نیستند

چرا که

ارمغان نیستی تو، برای من نیستی زودرس است

وقتی نیستی ، تازه می فهمم که چیستی وکیستی وچرا

نیستیت مرابه نیستی کشانده است

وقتی نیستی ، نیستی که نیستیم رابه تماشا بنشینی

و

وقتی نیستی ، نیستی توراباکدامین عبارت پر کنم

شاخه ای گل در دست

                     منتظر بر سر راه

      من به مهمانی چشمان پر از عاطفه آمده ام

عشق معنای کدامین حرف است

                     و به همراه گل سرخ چه معنایی دارد

واژه هایی که کلام من و توست

در کتابی است که هر واژه آن

شعر ناخوانده احساس من است

من زگرمی نگاهت خواندم

                     که گل سرخ چه معنایی دارد

       و کلامت

            که پر از نغمه و موسیقی بود

                           مثل جاری شدن گرمی عشق

                       در رگ یخ زده لحظه دلتنگی هاست

تو به من خندیدی

                    و نمی دانستی

                                 من به چه دلهره از باغچه همسایه

                                                                 سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

                    سیب را دست تو دید

                                  غضب الوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

  و تو رفتی و هنوز

                سال هاست که در گوش من آرام

                                                          آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

                              می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

             غرق این پندارم:

                                       که چرا

                                             خانه کوچک ما

                                                             سیب نداشت....

      پشت هیچستانم

             پشت هیچستان جایی است.

پشت هیچستان رگ های هوا،پر قاصد هایی است

                که خبر می آرند، از گل وا شده دورترین بوته خاک.

روی شنها هم،نقشهای سم اسبان سواران ظریفی

                                                           است که صبح

                              به سر تپه معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان،چتر خواهش باز است: 

                                    تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا می آید.

آدم اینجا تنهاست

    و در این تنهایی،سایه نارونی تا ابدیت جاریست.

 به سراغ من اگر می آیید

نرم و آهسته بیایید،مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من.